1. YAZARLAR

  2. Nedret Arslan

  3. Atom Karınca-Niyazi Baba
Nedret Arslan

Nedret Arslan

Atom Karınca-Niyazi Baba

A+A-

Çantasını hep merak etmişimdir,hatta çocukluğum “Nedret baban her sahaya girdiğinde para alıyor mu..?” sorularıyla geçti,
Türkiye şimdi de aynı,yıllar önce de aynıydı,
Memur emeklisi olupta çalışmak zorunda kalmayanı gördünüz mü hiç..??
Mecbur bizimki de emekli olduğu halde çalıştı çünkü bizler vardık,bizler onun sorumluluklarıydık,
O sorumluluklar için attı en sıkı deparları,hem de kaç yaşına kadar,
Trabzon’da dokunmadığı bacak,bilek,kol,ayak kalmamıştır sanırım,
Bir soğutucusu vardı sıktımıydı en kral doktor halt etmiş,
Bir tentürdiyotu vardı,yaraya bastı mı iyileşirdi hemen sanki, 
Tabi bunları yaparken herkesin yüreğine de dokunmuş olacak ki yıllar geçse de onu tanıyanlar beni görünce iç çeker,
Ayırdetmezdi kimseyi,kimseye de ayrıcalık tanımazdı,
Bize öğrettiği gibi “Hak neyse o”,
Bir tek ben sakatlandığımda donar kalırdı rahmetlim,
Trabzonspor amatör takımında oynuyorum,bir maçta diz kapağım çıktı.
İlk koşan oydu her zamanki gibi ama dokunamadı,
Sadece izledi,
E kolay değil evladı o halde görmek,
Sonradan baba olunca anladım bu duyguyu,
Beni apar topar hastaneye kaldırdılar gelemedi bile,
Sonra duydum ki oturup ağlamış Atom Karınca’m benim,
Velhasıl bizim için çoookk deparlar attı uzun yıllar,
Sakatlananın yanına ondan önce ulaşanı görmedim daha,
Azcık çabukluğundan alsaydım topçu olmuştum ya neyse,
Ve sonunda dönülmeyecek deparı attı bilmediğimiz aleme..... 
Allah sorumluluklarını yerine getirmek için kendi hayatından vazgeçen,onlar için yılmadan yıkılmadan sürekli depar atmak zorunda olan tüm “Baba” lardan razı olsun,
Ölmüşlerin de mekanını cennet eylesin.

Önceki ve Sonraki Yazılar